Pages Menu
TwitterRssFacebook
Categories Menu

| 1 yorum

Mira

Mira
Hikayemiz bundan tam 6 ay önce başladı . 25.07.2011 de minik kızımı kucağıma verdiklerinde. Hep o ilk buluşma anlatılır ya bizde durum hiç öyle gitmedi. Aklım karışık ” Nasıl yani şimdi ben bunun annesiyim öyle mi eeee şimdi duygulanmam gerekmiyor muydu? Hadi Özge ağla ama yooo ağlamak istemiyorum ” şeklinde savaş vermiştim kendimle. Belki de narkozun etkisiydi beni o an ruhsuzlaştıran… Sezeryana karşı olan annelerden olmama rağmen Mira 42 hafta gelmediği için ve kalp atışları artık düzensizleştiğinden apar topar sezeryanla almak zorunda kaldılar .

Ziya kendi isteğiyle doğumda bulundu, gördükleri çok hoşuna gitmemiş tabi, şaşırmadım.


Hastaneden çıkınca tüm aile yazlığa kapandık. Annem, kayınvalidem, kardeşim, babam, görümcelerim.
Kalabalık olması benim için çok güzel oldu, hiç lohusa sendromuna girmedim . İlk başlar sadece süt anne gibiydim. Ben emziriyorum Sezin gazını çıkarıyor annem altını değiştirip uyutuyordu. Ohh dedim kolaymış bu iş, ben böyle daha altı tane daha doğururum :)) Tabii olay yaz bitip eve gelince değişti :)) Yardımcı bulamama tek başına her şeye yetişememe derken Mira 3. ayda iken kısa bir lohusa sendromu yaşamış ve çevreme yaşatmış olabilirim :))) Ama hepsi geçti,  6 ayı geride bıraktık ve bu 6 ayda tek aklımda kalan hissettiklerim yani Mira’ ya sevgimin her gün katlanarak çoğaldığı… Onsuz bir saat bile bir yere gitsem aklımın onla kaldığı…
Miracığım Seni Çok Seviyorum Annem …

Print Friendly, PDF & Email

1 Yorum

  1. Mira’yı (sizin kadar olamayacğı kesin) ama biz de çok sevdik..Sevilmeyecek gibi değil zaten..:)

Yorumunuzu yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir